"I'm sorry Rage Against The Machine"

Ang hindi magmahal sa sariling wika, puta.

As I walk through the valley of the shadow of life

In my life journey, I’m approaching the cruel streets of the real world. Gone are my innocent days confined and sheltered inside the walls of the Ateneo Grade School where we were taught to leave a space for our guardian angel whenever and wherever we sat. A song from my Ateneo Grade School days says the angels of the Lord are gathered round about. A biblical passage talks about how when we finally walk through the valley of the shadow of death, we should not fear, for the Lord will walk with us. But what about me, who is yet living? As I walk through the valley of the shadow of life, I search for God’s angels who are gathered round about. I looked to my side where my guardian angel should be. In high school we were taught that we are the Holy Spirit’s temple, that we are God’s miracle, and that God uses us as his instruments. So I looked to the people beside me to assume the role of my guardian angel. For a while they were my exemplars and I looked up to them. I listened to their towering words. I was ignited by their fiery idealism. I admiringly watched them walk their righteous walk. “All hail the living angels of the Lord, oh how they really are gathered round about!” I heralded to my soul. So me and my angels, we walked through the valley of the shadow of life, and I was thankful that I had them beside me to guide me through the crooked streets, the mystifying forks and the abysmal pits in the shadow of the valley of life. My soul rejoiced and it thanked them saying, “How glad I am to have you angels by my side.” But my angels, they were bewildered by my words, and in complete chaos they chorused, “What say you? Are you not an angel? Surely you are, because surely I am not!” And in the disarray that ensued, my soul was shocked to notice that they had no wings, and that they too were mere human souls as lost as I was, traversing the valley of the shadow of life, looking for angels, or the Lord’s physical guiding hand, which we could not find.

In short, I’m already in college, so close to the real world. I get exposed to the workings of the corrupt systems of government, social life, and even school. I am disillusioned. No single event put me where I am today. It is a culmination of several experiences and reflections. The world is not nice. Honestly, I consider myself nice enough. So the world and I, we don’t really jive. The good I find in the world aren’t good enough for me to believe. I believe God made the world to be good, but we failed and now we don’t believe God. I think we don’t believe in God because we failed ourselves. We failed ourselves in fulfilling our mission to make the world good as we believed God intended it, and when we failed, blaming ourselves would add insult to injury and so we blamed God.

That’s where Jesus came/comes in. Iesu Hominum Salvator! I believe in Jesus. No one is a complete holy man in this world, all heroes and saints are corrupted one way or another. Only one man was, and His name was Jesus Christ. That is who He is to me and that is why I believe in Him. Jesus is my paragon. Jesus is the light I find whenever the shadow of life suffocates me. Jesus lifts me up when the world depresses me. Jesus instructs me when my finite human mind is confused with a tempest of thoughts and is bombarded by conflicting, erroneous human advice. Jesus is perfect.

Yet the trouble lies, once again, with my human finiteness. Jesus my paragon is subject to my interpretation of Him. Who is He, really? Is He the Complete and Flawless Good? They say never meet your childhood heroes. For all you know they got addicted to crack while you were growing up, and when you visit them one day as an adult, you’ll find them in a shanty somewhere, drunk, stoned, and messed up. Then all your childhood memories of him will be corrupted, you will be disillusioned, and your childhood will have gone to waste.

But I still believe that when, if I ever do, meet my Paragon, I will not be disappointed, and I shall be glad that I’ll never walk in any valley of shadows ever again.

Serenity Prayer

Reinhold Niebuhr, 1941, in the form in which he published it in a column in 1951

God, give us the serenity to accept
what cannot be changed;
Give us the courage to change what should be changed;
Give us the wisdom to distinguish one from the other.

Peel off your skin!

Maybe if we all looked like this,
racism would never have happened.

And Gat Biktor still wants to marry a virgin

So fuck you condom commercials!!!!!

Gusto ko talagang mang-uto ng gasboy sa gas station e.
Sasabihin ko,
"Boss full tank, 200!"
Tapos iffull tank niya yung kotse tapos babayaran ko siya ng 200.

Indio-Kristo

Si Hesu Kristo ang diyos na dinala ng mga mananakop na Espanyol sa pagdaong nila sa ating dalampasigan. Tinangay ng mga banyagang kolonisador ang mga anitong sinasamba ng ating mga ninuno, dinamitan ng magarbong kasuotang panghari, pinutungan ng korona, sinabitan ng mga alahas, at muling ipinakilala sa mga katutubo. “Ito si Hesu Kristo, ang tunay at nag-iisang Diyos!”

Nagtaka ang mga katutubo, “Sino siya? Hindi namin siya kauri; kulay lupa ang kanyang buhok at tila patak ng tubig sa dagat ang kanyang mga mata. Ang aming mga diyos ay lumulutang sa hangin, nanalaytay sa mga ugat ng puno, nag-aapoy sa langit, sumasakay sa kidlat, at naninirahan sa lupa. Sinasamba namin ang aming mga dakilang ninuno, silang mga pambihirang ganap na tao, ang aming mga bayaning biniyayaan ng langit ng kakaibang kapangyarihan: sina Lam-Ang, Aliguyon, Ulalim at iba pa. Galing sila sa iba’t-ibang dako ng aming kapuluan, at bagama’t nagkakalayo, sila ay may iisang diwa; binubuo nila ang engkantadong hukbo ng mga mandirigma na siyang aming tagapagtanggol. Madalas naming sinasambit ang kanilang epiko sapagkat sa bawat pagsambit, naipapamahagi sa amin ng kanilang espiritu ang kanilang kapangyarihan. At kung kanilang nanaiisin, papaslangin nila ang diyos niyong maputla ang mukha at walang kalaban-kalaban, sapagkat sila ay may pambihira at mahiwagang lakas, at hindi sila namamatay.”

“Subalit,” pakli ng mga banyaga, “bayani rin tulad nina Lam-Ang si Hesu Kristo. Siya man ay may pambihirang kapangyarihang biyaya ng langit. At tulad ng inyong mga ninuno, hindi siya namamatay. Maging ang mga tinutukoy niyong diyos ng kalikasan ay suko sa kanya; isang kumpas lamang ng kanyang dakilang kamay at dagliang mananahimik ang dagundong ng kulog, hihinhin ang ihip ng hangin, gagaang ang kumpas ng mga alon, at aamo ang sumpong ng nakasisindak na bagyo. Dagdag pa rito, pinaghaharian ni Hesu Kristo ang langit na nagdudulot ng kapangyarihan ng inyong mga Lam-Ang at Aliguyon. Sa gayon, makidigma ang buong hukbo ng inyong engkantadong hukbo ng mga bayani, kayang-kaya silang madaig nang mag-isa ni Hesu Kristo.”

“Ngunit,” dagling pahabol ng mga banyaga, “hindi papatayin ni Hesu Kristo ang inyong mga bayani at hindi niya kayo sasaktan, sapagkat galing man siya sa malayong pook at hindi niyo kamukha, kaisa ang diwa niya sa diwa ng inyong mga ninuno. Siya rin ay maawain at mapagmahal. Binanggit niyong tila patak ng dagat ang kanyang mga mata; dahil ito sa pait ng kanyang buhay. Dakila man siya, gaga-dagat ang luha niya alang-alang sa inyo. Diyos man siyang naghahari sa langit, karamay ninyo siya sa hirap. Naiintindihan niya ang inyong mga pasakit at paghihirap.”

Nagtaka ang mga katutubo. Naantig sila sa diyos na magpakumbaba, at sila’y nagtanong, “Paano maiintindihan ng makapangyarihang diyos ang mga kaawa-awang nasa lupa?”

“Ito ang kanyang kwento: Mula sa kataas-taasang langit, bumaba siya sa lupa sapagkat nakita niyang nagsasakitan at nagkakasala ang mga tagalupa. Isa siyang diyos, ngunit nagkatawang-tao at isinilang sa sabsaban upang mamuhay sa mundo. Nang husto na ang kanyang edad, nagpaalam siya sa kanyang ina upang magsimulang iligtas ang mga makasalanang tao at buksan ang lagusan tungo sa buhay na walang-hanggan. Layon niyang iwasto ang kamalian at kasamaan ng mga tampalasan, at siya ay kinagalitan sapagkat ayaw talikuran ng mga tao ang kanilang kasalanan. Ayaw nilang iwanan ang buhay na makasarili at puno ng pagpapasarap. Sa sarili man niyang bayan ay kinamuhian siya at pinalayas. Nais niyang ipalaganap ang mabuting balita ng kabilang buhay, ngunit lumaganap ang pagkamuhi sa kanya. Di naglaon pinagbintangan siyang baliw, pinaratangan bilang lapastangan at kinasuhan. Sa kabila ng lahat ng ito, ang dakilang diyos na si Hesu Kristo ay hindi tumigil sa pag-ibig sa mga mangmang na tagalupa. Ang diyos na ito ay nagtiis. Ginulpi siya, kinutya, dinusta, at pinula. Pagkatapos siyang hiyain, pagtawanan, saktan at hubaran, iniharap siya sa mga mamamayan upang hatulan. Bagamat walang kasalanan, sumigaw ang mga tao ng, “Ipako siya sa krus! Ipako siya sa krus!” sapagkat ang tao ay uhaw sa dugo, nahihibang sa spektakulo ng gusgusing kinakawawa, at natutuwa sa kamalasan ng iba. Pinarada si Hesu Kristo habang binubuhat ang kanyang krus. linatigo siya ng mga kawal at dinuraan ng mga mamamayan, sapagkat di nila namamalayang ang kahoy na karga-karga ng gusgusing ito ay ang kanyang pagpapasan ng kanilang kasalanan. Ipinako siya sa krus ng mga taong kanyang nais iligtas. Tinukso siya ng isang kriminal na pinako kasabay niya, ‘Kung ikaw nga ay diyos, iligtas mo ang iyong sarili!’ Ngunit nagtiis ang dakila at makapangyarihang diyos, ‘pagkat ang nakapanggigilalas na katunayan ay ipagpapalit na niya ang kanyang buhay para sa kaluluwa ng sangkatauhan, upang mapatawad sila ng langit at mabuksan ito para sa kanila…”

Kinilabutan ang mga katutubo, at namangha sa pag-ibig ni Hesu Kristo. Dumapa sila upang halikan ang lupang kakulay ng Kanyang buhok, tumangis ng mga luhang simpait ng patak ng dagat sa Kanyang mga mata, at sumamba kay Hesu Kristo.

At mula sa lupang kanilang yinakap at tinaghuyan, bumangon mula sa kamatayan si Hesu Kristo, namuhay sa diwa ng mga katutubo, at sampu ng kanilang mga ninuno, lumipad patungo sa langit na walang-hanggan.